نفس بريده ام..
كاش از اين دريچه كه از سينه ام باز شده
خدا دستم را بگيرد
و ببرد..
ببرد .. آن بالا ..
دلم تنگ است آقا و خُلقم تنگ تر
نيستي ؟
بيا خدا... بيا ما را ببر.. ديگر او هم گوش ندارد براي حرفهايم..
دور است.. خيلي دور !
دكترم گفت نفس تنگي گرفته اي..
دست هايت را روي دستانم ميگذاري..
قلبم تند ميزند..
گرمي دستانت.بوي عطرت و صداي مردانه ي نابت..
نه....!هرگز نخواه سر به روي شانه هايت بگذارم;
جاي خاليت را حس كنم و بفهمم تو نيستي..
بگذار بزرگتريت احمق دنيا باشم..
هر بار كه تلفني حرف ميزنيم
يا هر جا كه خداحافظي مي كنيم ميگويي:
كاري نداري؟
اري .. دارم.. كار دارم ..
ميخواهم كمكم كني..
يك چيزي هست كه نميتوانم به سادگي بگويم..
ميگويم اما...
كمي وقت بده..
من سرطان دارم ..
سرطان بغض......كشنده ست در دراز مدت.. ميفهمي ؟
شايد فراموش كنم به سفر رفتنت را...
حالا که سلام می کنم یکهو دلم میلرزد..
نکند خسته شوی...؟ ...!
می روم..
خداحافظ
(و این کوتاهترین نامه ی جهان خواهد بود...راستی ببخشید.. ببخشید که برایت می نویسم)۱
۱.پ.ن: حالا فقط من و تو اینجاییم..
من وتو تنها..!
خیال خوش مزه ایست..
از این پس برایت خواهم نوشت از این نامه های یواشکی عشق آلود!
اینجا منم و حرفهای من